Kewal ma

अस्तित्वविहीन प्राणी म...

अस्तित्वविहीन प्राणी म...

मलाई यस्तो लाग्छ कि यो संसारमा म एक्लो छु, एक्लिएको छु। सायद म मा मानविय भावना नभएर पो हो कि? वा मानवता वादी भावनाको प्रतिपक्षी भएर पो हो कि? मलाई संसारदेखी विरक्त लागेर आउछ, म देखी र यहाँका जिवन भएपनि अस्तित्वविहीन प्राणिदेखी।

मलाई जिउनु वाँच्नुसँग कुनै सरोकार छैन। मेरा लागि ति सव अर्थहिन र सारहिन छन। म स्निग्ध मन लिएर वियोगको ज्वालामा आफ्नो अस्तित्व खोजिरहेको हुन्छु, तिनै कुरामा मात्र म घोत्लिरहेको हुन्छु। म जिउनु नै वर्चस्व ठान्दिन म जिवनको अस्तित्व खोज्न चाहन्छु र त्यसैमा एकोहोरिन्छु। कहिल्यै पनि नथाक्ने र निन्द्राको आडमा पनि विश्राम लिन नखोज्ने मेरा यी आखाँहरु रातको चिर अन्धकारलाई चिर्दै भावनात्मक सपनाको उज्यालोपनतिर डोरिदै जिवनको सार खोज्छ र देख्छ बिश्वव्रम्हा0डको नितिनियम र जीवनचक्रण अनि पाउँछ केवल त्यहाँ आफ्नो जिर्ण मुहार र त्यस मुहारमा देखिन्छन मेरा अस्तित्वविहिन भ्रमात्मक र परिकल्पित रेखाहरु। म आफ्नो जीवनलाई तुलनात्मक रुपमा दाँज्न चाहन्छु, खोज्छु अहँ पटक्कै छैन म यस अभ्यस्त व्रम्हा0डमा रहेका ज्यानहरुजस्तो।।

मलाई यी विश्मयी भावहरुले मेरा अन्तरमनका उद्वेगहरुलाई बढाउन खोज्छन र मलाई नै केवल परिभ्रमणशिल व्रम्हाणजस्तो अनगिन्तीऔं विचारधाराले परिचिन्तन गर्न पुग्छन, मलाई चिन्तनशिल बनाउन अझ बढि जोर दिन्छन। थाहा छ मलाई कि म जिवनप्रति उदाशिन छु म जिवन जिउनुलाई निरर्थक र औचित्य विहीन ठान्दछु। मलाई जिवनमुखी कार्यसँग कुनै पर्वाह छैन तर त्यसो भन्दैमा म पतनको अग्निमा होमिन लागेको भने अवश्य हेाईन। अर्थात भनौ म अस्तित्वविहीन जिवन जिउनुदेखी घृणा गर्छु। भावनाको सागरमा डुवुल्की मार्दै म यस कुराको निर्णयमा पुग्छु कि मेरा लागि अर्थहिन र अस्तित्वविहीन जिवन जिउनु सदैव निरर्थक पुर्ण रहन्छन .. रहनेछन.. रहिरहनेछन ।।

हेरेर उनलाई.......

हेरेर उनलाई.......

लागे अधरमा लालीमा चढ्न
फक्रन लागे बैशका उमङ्ग
आँखालाई साश्ती हेर्नको दाश्ती
हेरेर उनलाई भए म दङ्ग

आँखामा सपना अथाह बोकेर
सुन्दरताका ढाच आँफैमा पोखेर
छलचल् छल्किदा यौवना उनका
हेरेर उनलाई भए म दङ्ग

लाग्दछ परी उनै पो हुन् कि
सपना मेरी उनै नै हुन् कि
सपना बीपना उनैको तिर्श्नना
हेरेर उनलाई भए म दङ्ग

Wednesday, October 22, 2008

कथाले बोकेको यौटा ब्यथा

भनिन्छ हरेक मनिस सँग कथा हुन्छ हरेक कथाले यौटा ब्यथा बोकेको हुन्छ र हरेक ब्यथा सँग यौटा तितो स्मृती सँगलेको हुन्छ |
जिन्दगी गाह्रो छ | अझ भन्ने हो भने जिन्दगी उकालोमा मरिकुच्चेको भारी हो || जती हिड्यो उति भारी लाग्ने अनि जती उक्ल्यो उति थोरै लाग्ने यो मानव प्रविती हो| साथमा भएको कुरा किमार्थ रती पनि नलाग्ने तर नभएको कुरा लाई सम्झेर चित्त दुखाउने यौटा चलिआएको नियम हो|| रिती हो | प्रथा हो| आखिर किन त यो मन त्यो कुरा लाई सम्झेर चित्त दुखाउछ जो आज आफ्नो साथ छैन||

आज ५ बर्ष भयो उस्को जिन्दगी फगत उस्को भएको || खास भन्ने हो भने, यो जिन्दगी कैले कसैले पनि आफ्नो अनुकुल कसैले पनि चलाउन सक्दैन | किनकी हामी छौ नै त्यैस्तै || जन्म्यो छोरो भएर, चलिदिनु पर्छ छोरो नै भएर || मनमा भावना राख्न सकिदैन, रुन सकिदैन || जो आएर नि भन्छ छोरो भएर जन्मेपछी सानो कुरा म चित्त दुखाउनु हुँदैन, रुनु हुँदैन || उस्को आखमा मैले कैले पनि देखिन उ दुखेको रित्तो भएको || सायद यिनै कुराले हुनु पर्छ|| तर म उस्लाई महसुस गर्न सक्छु छुन सक्छु || उ रोएको उ रित्तो भएको ||

लुकी चोरी हेर्दा हेर्दै चोरी हेर्न मन लाग्न थालेछ क्यारे
परेलिका नजरहरु सट्दा साट्दै मुटुमै गाठो परेछ ब्यारे

थाहाइ नदी तिम्रो कुरा मनमा खेल्न थालेछ क्यारे
लुकी चोरी हेर्दा हेर्दै माया मनम पलाउन थालेछ ब्यारे

मनमा कुरा खेलाउदा खेलाउदै बेसी सोच्न थालिएछ क्यारे
माया के हो भन्दा भन्दै मुटुमै साह्रै ठुलो घाउ बढेछ ब्यारे ....11/28/2012

पल्लो घरको झ्याल.....

पल्लो घरको झ्याल.....

उनि झ्यालमा बसेकोले 
म पनि झ्यालमा बस्न थालँ 
उनि यता हेर्थिन या हेर्दिनथिन 
म पुलुक पुलुक हेर्न थालँ 
................... 
देख्दथेँ 
मुर्ति झै स्थिर स्तम्भ 
टेबुलमा हात अडिएका 
माथ झुकेको 
निरन्तर निरन्तर घोरिँदा 
पत्तो नपाउदाँ 
मात्तिएको खुल्ला केश 
हलुको पवन स्पर्शले फररर छरिएको 
झ्याल बाहिर सम्म 
त्यै पनि एकाग्रताले निहुरिएकी घ48टौ सम्म 
म एकपाटो स्निघ्ध चेहेरा हेर्न थालेँ 
................... 
लाग्दथ्यो 
महान ल73य छ 
संघर्षमा व्यस्त छिन 
पल पल तौलेर 
भविष्यको 
भविष्यमा देखा पर्न सक्ने चुनौति तनावको 
आजैदेखि सचेतन तल्लिन छिन 
कति होसियार 
अरु खेल्थे फुलबारीमा साथीसंगीसंग 
उनि खेल्थीन कोठाभित्रै किताव कपि सँग 
................... 
थाहा छ र 
खेल्नु स्वश्थ्यकर भएपनि धेरै खेल्नु व्यर्थ हो। 
कलमसंग जिस्कनु कापीलाई दुःख दिनु र कितावसंगै हास्नु चाहि राम्रो हो। 
त्यो बालसुलभ क्रिडा चित्त थामी हेर्न थाले। 
उनको धृष्टता देखेर, ढृढता देखेर म आरिस गर्न थाले। 
................... 
उनको एकाग्रतातको नक्कल गर्न 
मुर्ती आसनलाई चुनौती दिन 
म पनि झ्यालमा बस्न थाले। 
त्यसैले उनी नसुतुन्जेल म सुत्दिन थे। 
म नसुतुन्जेल उनको बत्ति निभ्दैन थियो। 
कयौ पटक छर्लगं भो। 
पल भरमै उषाले धर्तीको स्पर्श गर्यो। 
न मैले हार माने। 
न उनले हार मानिन् 
न त दुबैको अडानले हार मान्यो। 
उनी त उल्टै शान्त भई कमल कापी संग खेलिरहिन 
उसै गरी झगडा गरिरहन 
अनि मलाई पनि त्यसै गरी झगडा गरिरहन 
खेलिरहन प्रेरित गरिरहिन 
................... 
फलतः उनी त्यहा 
म यहा 
प्रतिश्पर्धा बढन थाल्यो। 
को ढिलो को चाडो 
को पछि को अघि 
रातको एकान्त 
अनि चकमन्नतामा मात्र हैन 
दिनको कोलाहलमा पनि 
झ्याल ओगटने मौन बाझो हुन थाल्यो। 
कता कता हामी विच मौन सम्बाद भएझै लाग्यो। 
दुई आखाहरु पटक पटक चार हुन लागे। 
पछि पछि मेरा हरबखत 
नजरमै बसिछन क्यार 
ओठ मै झुन्डिछन् क्यार 
मेरे सामने वाली खिडकी मे 
एक चादसा टुकुडा रहता है 
गाना गाउन थाले। 
रात को निश्तव्धतामा कसैले नसुन्ने गरी 
केवल केवल उनैले सुन्ने गरी 
म गाना गाउन थाले। 
................... 
यसै गरी वर्षौ भरी 
वर्षौ भरी 
क्रम चलिरहयो 
न उनी बोलिन न म बोले। 
ह्दयको पुकार न ओठले खोले 
न त्यो झ्याल बन्द भो न यो। 
तर ह्दयको सुस्केर आखाले बुझे। 
................... 
परिणाम यस्तो पो भयो। 
म रचनाकार भए, उनी चित्रकार 
म कवी भएछु उनी कलाकार 
प्रतिफल यस्तो पो रहयो। 
जन्म दिनमा 
मैले झ्याल बाहिर हेरेको आफ्नै तस्बिर पाए 
मसंग के नै थियो र 
यही कविता दिए। 
दुई मुटुरको संगम यसरी भयो। 
झ्यालको उपलव्धि यस्तो पो रहयो। 
................... 
आज भन्न मन लागिरहेको छ। 
तिमि झ्यालमा बसेकाले मात्र 
म पनि झ्यालमा बस्न थालेको हु 
तिमि अब हेर्छौ हेर्दैनौ 
म त मन मिचैरै हेर्न थाले। 
...................

के म प्रेम गर्दिन र१

के म प्रेम गर्दिन र१

पहाडको त्यो भीर 
भरियाको भारीले झुकेको शीर 
वैशाखको चौपट्टमा वर पिपलको छहारी 
एक पल्ट सुस्ताउन कति मजा हुन्छ हगि 
त्यसमाथि 
सिरसिर हावा चलोस् 
कोईलीको कोकिल आहा कति माधुर्य 
कुहुकुहु गरोस 
वटुवा कति आनन्दित हुन्थ्यो 
एकपल्ट सारा थकान विर्सेर 
स्वर्गीय सपनामा लीन हुन्थ्यो हगि। 
................... 
जिन्दगी ठाडो उकालोमा मरिकुच्चेको भारी हो 
जति हिड्यो उति भारी लाग्ने 
जति उक्ल्यो उति फेदै लाग्ने 
न फेदिमा चैन छ न त टुप्पोको टुङ्गो 
तर पनि माया मोह भन्दै यसैमा रुमलिन 
अनि वरपिपलको छहारिमा सुस्ताउन 
कति मजा हुन्छ हगि। 
................... 
म पनि त एउटा भरियानै रहेछु 
भारी जीवन वोकि हिडेको छु 
शितल छहारीमा सुस्ताउने तिव्र ईच्छा छ 
कसैको सहारामा जीवन व्यतीत गर्न मनोरम इच्छा छ 
................... 
तर खै 
यो स्वार्थि संसारमा 
वरपिपल झै अटुट छहारी कहाँ होला र? 
चन्द्रमाको माधुर्य किरण अन्य कहाँ होला र? 
यो स्वार्थि संसारमा रोमियो जुलीयट मधु मालतीका ती दन्त्य कथा हुन् 
माया प्रेममा डायना र चार्ल्सका कारुणीक व्यथा छन् 
म्याडोना र उनका रल्लीने प्रेमीहरु त्यसलाई के भन्ने? 
हाम्रै वरपिपलका शितल छहारी या प्रेमका व्यापारी? 
................... 
यदि यस्तै हो भने मलाई साहारा चाहिन्न 
भोलि एक्लो डिभोर्ष हुनु छ भने आज साथ चाहिन्न 
चौतारीका वरपिपलले हिड्ने बानि नबिगारोस 
एक्लै हिड्न चाहन्छु कोईलीले बोलाउने प्रयत्न नगरोस। 
तर कोइलीको बोली नै मिठो 
माया पिरतीको आभाष नै अनैiठो।।। 
...................